هر جا که میرم یاد تو اونجاست

هرجای این دنیای دلگیرم

هر خاطره رو به چشام بازه

هر جا که بی دستای تو میرم

                                                 من هر نفس یاد تو میفتم

                                                  هرروز و هر لحظه که دور میشی

                                                  دلتنگتم اینو تو میدونی

                                                  وقتی که سردو بی عبور میشی

هر خاطره دنیایی احساسه

حتی تو اون روزای بارونی

مرز سکوتو اسم تو میشکست

روزی که میگفتی نمیمونی

                                    هر جاده خالی از نگاه توست

                                                من چشم به راهت اشک میریزم     

                                                رویاتو دارم توی این خونه

                                                 اما از این تنهایی لبریزم              

بین منو تو جز تو راهی نیست

تا وقتی عکسِ ِ پشت پلکامی

کی با من ِ دیوونه میسازه

جز تو که اوج عشق و معنامی

                                      اینجا فراموشی یه تسکینه

                                                   اما برای من فقط درده

                                                  کی میگه دوری تا ابد از من

                                                  کی میگه"رفته بر نمیگرده"            

 نذار احساس دلتنگی واسم مثل یه عادت شه

دعا کردم که برگردی یه کاری کن اجابت شه

 آخرین ترانه ی سال ٨٩ بود...یه ترانه ی دیگه با حسو حال تو...باورم نمیشه داره بهار میاد...بهار بدون تو! یه بهار دیگه بی تو و چشمات.دوست نداشتم بی تو شروعش کنم ما انگار واسه حس کردن تو خیلی زوده...زود...یا شایدم خیلی دیر...اما تموم اینا دلیل نمیشه که بهار های بعدی رو بی تو شروع کنم...من مطمئنم یه روزی دستاتو میگیرم...اینو خوب میفهمم...هنوزم لبخند میزنم چون تو لبخند میزنی و من از دور حسش میکنم...نمیدونم بهارتو کجا میگذرونی...شادی یا غمگین...دلگیری یا مثل همیشه شاد...فقط بدون مثل هر سال و هر لحظه...کنار سفره ی هفت سین دل من پیش توئه و واسه برگشتنت دعا میکنم.همین!

٨٩ رو دوست نداشتم.سال قشنگی نبود برام.پر بود از اشتباه،حسرت،غم و اشک...اشکایی که مثه سیلاب تموم صفحه های دفتر خاطراتمو بی رحمانه پر میکردن و بند نمیومدن...هر چی که بود گذشت...با تموم بدیاش و تنهاییاش...یه بهار جدید داره آغاز میشه و این برای همه مون کافیه تا با یه نیم نگاه به اشتباهاتی که پشت سر گذاشتیم دوباره یه سال خوب و قشنگ رو کنار کسانی که دوست داریم شروع کنیم.٨٩ واسم یه سال خاکستری بود...یه ماسک غمناک...یه لبخند مصنوعی...و حالا که تموم شدنش رو نگاه میکنم تصویر سوختن هزاران ورق کاغذی ِ پر خاطره تو آتیش جلوم تداعی میشه...یه مشت خاطره ی تلخ...دوست داشتم پست سال نو رو قبل از سال تحویل بذارم اما از اونجا که چند روزی نیستم  پیشاپیش بهار قشنگ ٩٠ رو به همه تون تبریک میگم.به امید اینکه روی درخت آرزوهاتون شکوفه ها به ثمر بشینن و شروع سال با یه لبخند از ته دل براتوت همراه باشه.ممنونم از همه ی دوستای گلی که پیدا کردنشون به خاطر این وبلاگ یکی از معدود اتفاقای قشنگ زندگیم تو سال ٨٩ بود.سالی پر از شادی،اتفاقات خوب،ترانه های زیبا و موفق رو برای همگی آرزومندم

سال نو مبارک

"ستایش الماسی"